•    یادگیری سازمان یافته بودن
عملکرد اجرایی عبارت است از توانایی سازمان‌دهی و نظارت بر اعمال در شرایطی که تکلیف مستلزم تغییر است. کودکی که در این زمینه مشکل دارد به‌رفتارهای قدیمی و آشنا متکی است. گاهی کودک اعمال خود را به‌این دلیل تکرار می‌کند که برایش راحت‌تر هستند و لازم نیست که او کار جدیدی انجام دهد و با چیز جدیدی سازگار شود. در این موارد خودکنترلی و خودنظارتی ضعیف است. این باعث می‌شود که کودک برای اعمال کنترل به‌پدر یا مادر خود متکی باشد.
نکته: اگر یک فعالیت تا آخر انجام شود و یا یک فعالیت ناتمام را طوری رها کرد که دوباره بتوان آن را از همان جا که رها شده ادامه داد، سازمان‌دهی راحت‌تر است. شما می‌توانید به‌کودکتان کمک کنید که از طریق یادداشت کردن قدم بعدی، مرتب نمودن وسایل مورد نیاز یا درست کردن لیست کارهایی که بعداً باید انجام شود، کارهایش را سازمان‌دهی نماید.
•    یادگیری صرف تلاش بیشتر برای انجام تکالیف
میزان انرژی ذهنی ما محدود است و در هر زمان فقط به‌اندازه محدودی می‌توانیم انرژی صرف کنیم. به‌دلیل ظرفیت محدود پردازش اطلاعات، گاهی احساس خستگی ذهنی و اضافه‌بار می‌کنیم. مقدار بار پردازشی یک تکلیف (مثلاً تعداد گزینه‌ها یا تصمیم‌ها)، مقتضیات پاسخ و سطح انرژی جسمی و ذهنی است که ذخایر ذهنی ما را مصرف می‌کند.
معمولاً بزرگترین چالش برای ذخایر ذهنی ما زمانی است که در یک زمان دو تکلیف را انجام می‌دهیم. در این مواقع به‌احتمال بیشتری مرتکب اشتباه می‌شویم چرا که توجه خود را برای تکالیف مختلف تقسیم کرده‌ایم. مثلاً بسیاری از والدین زمانی که با تلفن صحبت می‌کنند و در عین حال کودک‌شان هم با آنها صحبت می‌کند، دچار چنین حالتی می‌شوند.

در اینجا پیشنهاداتی ارائه شده که به‌کودک شما کمک می‌کند تلاش بیشتری صرف تکالیف کند:
- آیا کودک شما زمانی بهتر عمل می‌کند که شما یک تکلیف را به‌یک مجرای حسی محدود می‌کنید (مثلاً گوش دادن در یک اتاق نسبتاً تاریک) یا زمانی که تحریک‌های بسیار از مجراهای حسی مختلف برای او فراهم می‌کنید؟
- وقتی که کودک در هوشیارترین حالت خود قرار دارد، فعالیت‌های دشوار یا چالش‌انگیز را ارائه کنید. مثلاً بعد از یک بازی پرجنب و جوش تکالیفش را انجام دهد یا هر 15 دقیقه یک بار برای تیز کردن مداد یا خوردن آب، به‌او استراحت بدهید.
- به‌شیوه‌های متفاوت اطلاعات را برای او تکرار کنید تا کودک آنها را یاد بگیرد و پردازش اطلاعات برای او به‌یک فرآیند خودکار تبدیل شود.
- وقتی کودک خسته است یا از نظر ذهنی دچار اضافه‌بار شده است، از ارائۀ فعالیتهای شناختی خودداری کنید. اجازه دهید که او به‌اندازۀ کافی استراحت نماید.
•    یادگیری نادیده گرفتن محرک‌های حواس پرت‌کن
توجه کودکی که دچار اختلال نقص توجه است به‌راحتی به‌جهت‌های مختلف منحرف می‌شود. در اینجا پیشنهاداتی مطرح شده است که به‌کودک شما کمک می‌کند تمرکز خودش را حفظ کند و محرک‌های حواس‌پرت کن و مزاحم را نادیده بگیرد:
- تکالیف را سازمان‌دهی کنید و ترتیبی بدهید که محرک‌های حواس پرت‌کن به‌حداقل برسد.
- با کودکتان دقیق و واضح صحبت کنید.
- عوامل حواس پرت‌کن را از دامنۀ شنیداری، دیداری و لمسی کودک دور نگه دارید.
- از یک فضای کاری بسیار سازمان یافته و منظم استفاده کنید.
- مطمئن شوید که تکلیفی که به‌کودک می‌دهید در سطح توان شناختی اوست. اگر تکلیف را برای کودکتان آسان می‌کنید مواظب باشید تا باز هم برای او جالب باشد.
- تکلیف را به‌گام‌های متوالی واضح و مشخص تقسیم کنید و به‌این ترتیب برای کودک ساختار فراهم کنید.
- به‌خاطر داشته باشید هرچی کمتر بهتر!